"Y si fuera mi vida una escalera me la he pasado entera buscando el siguiente escalón"
Visitas
Mostrando entradas con la etiqueta Poesía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Poesía. Mostrar todas las entradas
jueves, 13 de septiembre de 2012
Circo (Propio)
Si la vida es un circo
prefiero ser el funambulista
que va de lado a lado por el alambre
que un payaso mientras tú haces malabares.
Suena: http://www.youtube.com/watch?v=v8wK7ZiRuFo
martes, 21 de febrero de 2012
Riña de gatos (Propio)
Aunque ya lo escribí ayer (bueno, era casi igual) hoy lo dejo aquí, para no perderlo.
Nuestras peleas son como riña de gatos.
Tus uñas dejan marcada mi piel.
Me hieres, te hiero. Arañazos.
Maullamos y enseñamos los dientes.
Luengo ronroneo a tu lado
para poder lamerte las heridas.
Música: http://www.youtube.com/watch?v=ZWkIqNSiMbQ
Nuestras peleas son como riña de gatos.
Tus uñas dejan marcada mi piel.
Me hieres, te hiero. Arañazos.
Maullamos y enseñamos los dientes.
Luengo ronroneo a tu lado
para poder lamerte las heridas.
Música: http://www.youtube.com/watch?v=ZWkIqNSiMbQ
viernes, 25 de noviembre de 2011
Generación Ni-Ni
“Ni imploro tu perdón ni te perdono,
ni te guardo rencor ni te respeto,
si tardo en devolverte el abandono
repróchaselo al tono del soneto”
Joaquín Sabina (en el soneto Silicona)
domingo, 25 de septiembre de 2011
Manolillo Chinato
Mientras suena "Extrechinato y Tú" en mis oídos me acuerdo de este poeta español. No diré que vale la pena leerle pues yo mismo acabo de empezar a hacerlo pero desde luego lo poco que conozco de él me gusta bastante. Os dejo una muestra:
Algún día
Algún día
Algún día tendré fuerzas para hablarte sobre mi.
Algún día podrás mirarme y saber el porqué de tanta tristeza, el porqué de tanta felicidad.
Algún día te diré todo lo que me haces sentir, todo lo que no he podido sentir...
Algún día te miraré a los ojos y tú me mirarás a mi, sin armaduras, sin absurdas caretas.
Algún día querré ser yo, y querré que tú estés a mi lado para ayudarme.
Algún día soñaré mi vida, algún día viviré mi sueño.
Algún día necesitaré que me abraces, algún día necesitaré abrazarte.
Algún día cuando nada tenga sentido, te miraré y todo tendrá sentido.
Algún día cuando todo tenga sentido, desearé que nada lo tenga...
Algún día lloraré por ser como soy contigo, algún día lloraré por ser como soy conmigo.
Algún día sabrás todo lo que no te cuento, algún día lloraré todo lo que yo siento.
Algún día perderé el miedo a mi propia vida, algún día simplemente, ganaré.
Algún día podré reír sin tristeza, llorar con alegría, o simplemente reir, o simplemente llorar...
Algún día todo será como he deseado, como he pensado, como he imaginado.
Algún día puede que nunca llegue, algún día puede que haya llegado ya.
Algún día puede que haya pasado.
Algún día siempre estará por llegar...
También os dejo una de las poesías musicadas por el proyecto "Extrechinato y Tú". He intentado huir de la tentación de poner "Rojitas las orejas". Disfrutadlo:
martes, 6 de septiembre de 2011
Sin título (o podemos llamarla Decideix)
Hoy pongo una poesía escrita por mi amiga Noe. Me gustó desde la primera vez que la leí. Por eso le pedí permiso para publicarla y aquí está.
I així… un dia com un altre… decideix triomfar,
Decideix no esperar a les oportunitats, sinó busca-les tu mateix,
Decideix veure cada problema com l’oportunitat de trobar una solució,
Decideix veure cada desert com la possibilitat de trobar un oasis,
Decideix veure cada nit com un misteri per resoldre,
Decideix veure cada dia com una nova oportunitat de ser feliç.
Descobreix que l’únic rival teu eres les teues pròpies debilitats,
I que en estes està l’única forma de superar-nos.
Costava de trencar la costum, però es va poder.
Descobreix que no vas ser el millor, i tal vegada mai ho vas ser,
No t’importa qui guanye o qui perga,
Ara simplement intenta ser millor que ahir.
Aprèn que el difícil no es arribar al cim, sinó mai deixar de pujar.
Deixa de ser un reflexe dels teus escassos triomfs passats,
I aprèn a ser la meua pròpia llum tènue d’aquest present,
Aprèn que de res serveix la llum,
Si no vas a il•luminar el camí dels demes.
Decideix canviar moltes coses..
Aprèn que els somnis son simplement per fer-se realitat,
Quan ho realitzes,
Ja no dormiràs per descansar,
Ara simplement ho faràs per somiar.
I així… un dia com un altre… decideix triomfar,
Decideix no esperar a les oportunitats, sinó busca-les tu mateix,
Decideix veure cada problema com l’oportunitat de trobar una solució,
Decideix veure cada desert com la possibilitat de trobar un oasis,
Decideix veure cada nit com un misteri per resoldre,
Decideix veure cada dia com una nova oportunitat de ser feliç.
Descobreix que l’únic rival teu eres les teues pròpies debilitats,
I que en estes està l’única forma de superar-nos.
Costava de trencar la costum, però es va poder.
Descobreix que no vas ser el millor, i tal vegada mai ho vas ser,
No t’importa qui guanye o qui perga,
Ara simplement intenta ser millor que ahir.
Aprèn que el difícil no es arribar al cim, sinó mai deixar de pujar.
Deixa de ser un reflexe dels teus escassos triomfs passats,
I aprèn a ser la meua pròpia llum tènue d’aquest present,
Aprèn que de res serveix la llum,
Si no vas a il•luminar el camí dels demes.
Decideix canviar moltes coses..
Aprèn que els somnis son simplement per fer-se realitat,
Quan ho realitzes,
Ja no dormiràs per descansar,
Ara simplement ho faràs per somiar.
domingo, 20 de marzo de 2011
Poema de Marwan
Ojala estuvieras aquí
Ojala estuvieras aquí
con esa forma tuya de taparme la boca con un beso
cuando te digo algo que me incomoda.
Ojala estuvieras aquí
dejando trozos de nube por la sala de un museo,
mezclando los temas, dulce y caótica
como una chica de un libro de Cortazar.
Ojala estuvieras aquí
rompiendo mi colección de desengaños
con tu mirada color caramelo,
con ese cuerpo tan bonito que lo único
que le sobran son los botones,
dejando que te agarre la cintura con los ojos,
tu risa facturando cada duda
porque tu sola presencia me convierte en un mirador.
Ojala estuvieras aquí.
Lo malo es que no sé para quién
he escrito este poema.
Ojala estuvieras aquí
con esa forma tuya de taparme la boca con un beso
cuando te digo algo que me incomoda.
Ojala estuvieras aquí
dejando trozos de nube por la sala de un museo,
mezclando los temas, dulce y caótica
como una chica de un libro de Cortazar.
Ojala estuvieras aquí
rompiendo mi colección de desengaños
con tu mirada color caramelo,
con ese cuerpo tan bonito que lo único
que le sobran son los botones,
dejando que te agarre la cintura con los ojos,
tu risa facturando cada duda
porque tu sola presencia me convierte en un mirador.
Ojala estuvieras aquí.
Lo malo es que no sé para quién
he escrito este poema.
jueves, 26 de agosto de 2010
Hoy toca un poema
Busco a Alguien (Humberto Gazmuri)
Busco a alguien que me pueda amar
y que se deje amar.
Busco a alguien imperfecto, con errores,
porque equivocarse está bien, te vuelve más humano.
Sueño a alguien que me consuma
con su mirada y con su ser.
Sueño a alguien con quien me divierta,
aún en los domingos.
Sueño a alguien que no crea que el sexo lo es todo,
pero que es importante.
Sueño a alguien que acepte mis errores
y los comprenda
y que a su vez me deje entender los suyos.
Quiero a alguien que esté a mi lado,
que me de fuerzas con sus fuerzas.
Amaría a alguien que me dijera un "te quiero"
y muchos más "te amo".
Amaría a alguien que me tenga curiosidad,
curiosidad por descubrir mi alma....
que todavía no sabe esconderse bien.
Amaría a alguien que me de un abrazo
cuando una pena me parta el corazón.
Necesito a alguien que esté conmigo por la eternidad
y que con su amor inmortal trascienda el tiempo.
Necesito a alguien que pueda apreciar
más que a mi propia vida.
Necesito a alguien que acompañe a este corazón
que ya no puede con la soledad,
y ya no quiere vivir en ella.
Necesito un corazón en el cual latir.
Busco y busco a ese amor,
pero no uno cualquiera, sino MI AMOR.
El amor por el que yo despertaría cada mañana,
y cada noche, para ver si está a mi lado.
Solo busco y busco a ese amor, EL AMOR DE MI VIDA,
pero es tan difícil encontrarlo....
A continuación el Video, no sé si se verá.
sábado, 5 de septiembre de 2009
Futuro
¿Verdad que sería estupendo?
Vendrá el futuro a verte cualquiera de estos días,
Y tendrás en las manos lo que nunca tuvimos:
Las esperanza de un mundo con los mares azules,
Sin fieros huracanes o desbordados ríos.
No habrá hombres que mueran sin panes ni milagros
Y en la pared de enfrente leerás que hay escrito
Un saludo de paz, un buenos días, un pájaro
Con las alas abiertas para volar sin tino.
Las guerras y las hambres van a quedar proscritas.
Declarara el gobierno que queda prohibido,
Por ejemplo, decir la palabra extranjero,
Frontera, territorio, pasaporte o enemigo.
Y será obligatorio escribir poesías,
Y la palabra amor, como si fuera vino,
Tendremos que beberla suave y gozosamente
Con cada trozo de pan partido y compartido.
Vendrá el presente a verte con hambre de futuro,
Ese futuro incierto que algún día intuimos
Y que tu harás cercano, mas humano y abierto,
Mas real, mas igual y mas justo y mas limpio.
Rodolfo Serrano.
Vendrá el futuro a verte cualquiera de estos días,
Y tendrás en las manos lo que nunca tuvimos:
Las esperanza de un mundo con los mares azules,
Sin fieros huracanes o desbordados ríos.
No habrá hombres que mueran sin panes ni milagros
Y en la pared de enfrente leerás que hay escrito
Un saludo de paz, un buenos días, un pájaro
Con las alas abiertas para volar sin tino.
Las guerras y las hambres van a quedar proscritas.
Declarara el gobierno que queda prohibido,
Por ejemplo, decir la palabra extranjero,
Frontera, territorio, pasaporte o enemigo.
Y será obligatorio escribir poesías,
Y la palabra amor, como si fuera vino,
Tendremos que beberla suave y gozosamente
Con cada trozo de pan partido y compartido.
Vendrá el presente a verte con hambre de futuro,
Ese futuro incierto que algún día intuimos
Y que tu harás cercano, mas humano y abierto,
Mas real, mas igual y mas justo y mas limpio.
Rodolfo Serrano.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)